twitterKunstvernieling
Submitted by Oliver, 12-03-2010
De Britse kunstenaar Michael Landy is bekend van zijn project Breakdown (2001) waarbij zijn hele leven door de shredder ging.
Zijn laatste project, The Art Bin, betreft een glazen kooi waar kunstwerken vernietigd worden. Damien Hirst heeft onlangs drie zeefdrukken uit zijn meest recente serie bijgedragen (zie afbeelding).
Maar wat doen (grafisch) ontwerpers eigenlijk met 'mislukte' ideeën? Gaan die ook de prullebak in? Vaak niet. Eigen werk wordt hergebruikt (remixen) of op de plank gelegd (put on ice). Gewoon uit zakelijk instinct of puur egoïsme. Of hoort een goede oplossing bij een specifiek probleem? Ik denk dat veel ontwerpers makkelijk werk van derden zullen nomineren voor destructie, maar om de hand in eigen boezem te steken....dat is een ander verhaal. Aan de andere kant, destructie is ook een vorm van verering....
Referenties
- L.H.O.O.Q., Marcel Duchamp, 1919
- John Baldessari, Cremation Project, 1970
- Jake and Dinos Chapman, Insult to Injury, 2001
- Droog Design en KesselsKramer, Do Hit Chair, 2009
- Alejandra Laviada, Blue hole, 2007
- Pieke Bergmans, Crystal Virus
- Maarten Baas, Smoke, 2002
Reacties
Dit is een heel precair maar boeiend onderwerp. Zoals iedereen kan begrijpen verdwijnt er meer creativiteit ónder, dan óp tafel. Begint niet elk visuele identiteitsproces met meerdere concept- en ontwerprichtingen? En wat te denken van alle pitches en competities? Ikzelf loop al jaren met het idee voor een expositie of boek over alle creatieve voorstellen die het níet haalden. Alleen opdrachtgevers zijn huiverig; wat als iedereen de afgekeurde voorstellen nu eens beter vindt? De Catalaanse schrijver Carlos Ruiz Zafón schreef een prachtig boek rondom het thema ‘Kerkhof der vergeten boeken’. Dat niet bestaat, uiteraard. Maar het idee alleen al…
By Jaco Emmen on 2010 03 15
Laat een reactie achter